mqdefault

270 วันแห่งการรอคอย 10 ชั่วโมงกับความเจ็บปวด ในที่สุด ลูกสาวแม่ก็ได้ลืมตาดูโลก ❤ เอาเข้าจริงๆ ท้องนี้ไม่ได้เจ็บน้อยไปกว่าท้องแรกเลย ยิ่งพอแม่รู้ว่า คุณพ่อเข้าห้องคลอดด้วยไม่ได้ ทำให้แม่ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดทรมานเพิ่มขึ้นหลายเท่า ทำให้แม่กลัวไปหมด แต่แม่โชคดีมากๆที่ได้เจอคุณหมอพิชัย และทีมพยาบาลทำคลอดที่น่ารัก ให้คุณพ่อได้อยู่กับแม่จนวินาทีสุดท้าย ก่อนที่แม่จะได้เข้าห้องคลอด คุณพ่อจับมือแม่ไว้ตลอด คอยกระซิบข้างหูว่า “หนูเก่งมาก เดี๋ยวก็ได้เจอลูกแล้ว” ความเจ็บปวดจะมาในเวลาที่ท้องแข็ง ทุกๆ 2 นาที บางช่วงที่แม่เจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว พยาบาลก็ให้ยาทางสายน้ำเกลือ เพื่อให้ความเจ็บปวดพอทุเลาลง ทำให้แม่ได้พัก และทุกครั้งที่แม่ลืมตาตื่นเพราะความเจ็บปวด แม่จะเห็นคุณพ่อเฝ้ามองมาที่แม่เสมอ มันอบอุ่นใจมากจริงๆ จนถึงเวลาที่พยาบาลมาเข็นแม่ไปที่ห้องคลอด ความอบอุ่นใจจากคุณพ่อ ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มและกำลังใจจากพี่ๆพยาบาล และคุณหมอพิชัยที่มารอทำคลอดตั้งแต่หัวค่ำ กำลังใจจากทุกคนทำให้แม่เบ่งคลอดได้อย่างรวดเร็ว เพียงทีเดียว ลูกสาวตัวน้อยของแม่ก็ออกมาทันที ขอบคุณฟ้า ขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้แม่ได้เจอคุณพ่อที่แสนดี เจอแพทย์และพยาบาลที่น่ารัก การคลอดธรรมชาติ แน่นอนว่าต้องได้เจอชั่วโมงแห่งความเจ็บปวด แต่มันก็เป็นความเจ็บปวดที่งดงามที่สุด และขอขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งมาให้แม่และลูกน้อยนะคะ ช่วยแม่ได้มากจริงๆ คุณพ่อคอยเอามาให้ดูตลอด มีคนส่งกำลังใจมาให้ไม่ขาดสายเลย ❤ ปล 1. ตอนแรกนึกว่าจะได้คลอดพรุ่งนี้ คุณพ่อบอกจะไม่ไปไหน จะไม่กลับไปรอที่บ้าน จะนอนรอแม่อยู่ที่โซฟาหน้าห้องคลอด ปล 2. ในห้องรอคลอดหนาวมาก เพราะแม่ร้อน คุณพ่อนั่งตัวสั่นมาก แต่ไม่บ่นซักคำ นั่งตะแคงหลายชั่วโมง เพื่อให้แม่กุมมือได้ถนัด ไม่ไปกินมื้อเย็น เพราะเวลานั้นแม่กำลังเจ็บปวด (ตอนนั้นสิ่งที่แม่คิดคือ ตั้งแต่แต่งงานกัน แม่ไม่เคยให้พ่อต้องอดข้าวซะมื้อ แม่เป็นห่วงคุณพ่อเหลือเกิน แต่ทำอะไรไม่ได้เลย) มื้อเช้าแม่เลยสั่งข้าวเซตใหญ่ให้พ่อหม่ำเติมพลังเลยค่าา หม่ำหมดเกลี้ยงงง หิวแน่ๆ

Leave a comment